استراتژیست کسب‌وکار و کارشناس پدیده‌های نوظهور اقتصادی

رضا غیابی در نشست هوش مصنوعی و خلاقیت در ترنگ‌هاوس، درباره فرصت‌های فناوری، مسئولیت‌پذیری و اهمیت خلق ارزش با هوش مصنوعی سخن گفت.

مصاحبه با اکوایران درباره هزینه‌های پنهان قطع اینترنت، آسیب به زنجیره ارزش کسب‌وکارهای دیجیتال و راهکارهای عملی کاهش و جبران خسارت‌های اقتصادی آن.

در شرایطی که سایه جنگ بر تصمیم‌های اقتصادی سنگینی می‌کند، مدیران کسب‌وکار با پرسشی دشوار روبه‌رو هستند: آیا باید برای روشن‌شدن آینده صبر کرد یا فعالیت را ادامه داد؟ تعویق استخدام، توقف سرمایه‌گذاری و عقب‌انداختن توسعه شاید در نگاه اول راهی برای کاهش ریسک باشد، اما بی‌تصمیمی نیز هزینه دارد؛ از ازدست‌رفتن مشتری و فرصت فروش تا فرسایش توان مالی و خروج نیروهای کلیدی. مسئله این نیست که خطرهای احتمالی را نادیده بگیریم یا بدون توجه به شرایط به برنامه‌های گذشته ادامه دهیم؛ مسئله، یافتن راهی برای اداره کسب‌وکار در دل عدم‌قطعیت است. در چنین وضعیتی، مدیران باید به‌جای انتظار برای پیش‌بینی قطعی آینده، سناریوهای مختلف را بررسی کنند، تصمیم‌های برگشت‌پذیر را از تعهدات پرهزینه جدا سازند و برای ادامه فعالیت در شرایط متفاوت آماده باشند.

امنیت کامل وعده‌ای غیرواقعی است؛ پاسخ‌گویی قابل ارزیابی است. بنگاه مسئول باید بتواند نشان دهد برای پیشگیری چه کرده، چگونه حادثه را تشخیص داده و پس از کشف آن چه اقدامی انجام داده است. اگر صرف وقوع حمله، بدون توجه به رفتار بنگاه، به نشانه قطعی قصور تبدیل شود، انگیزه پنهان‌کاری افزایش می‌یابد. تنظیم‌گری مؤثر باید میان شرکتی که هشدارها را نادیده گرفته یا حادثه را پنهان کرده و شرکتی که صادقانه گزارش داده و برای محدودکردن خسارت اقدام کرده، تفاوت بگذارد.

یکی از خطرناک‌ترین سوءتفاهم‌های ما این است که فکر می‌کنیم برای ساختن آینده مشترک، ابتدا باید به روایت مشترکی از گذشته برسیم. قرار نیست چنین اتفاقی بیفتد. آدم‌ها تجربه‌های یکسانی ندارند. آنچه برای یکی خاطره امنیت است، ممکن است برای دیگری خاطره محرومیت باشد. آنچه کسی نشانه پیشرفت می‌داند، ممکن است دیگری با هزینه‌ای که برایش پرداخته به یاد بیاورد. این تفاوت‌ها با یک سخنرانی، یک انتخابات یا حتی یک تغییر سیاسی ناپدید نمی‌شوند. آینده مشترک به معنای حافظه یکسان نیست. به معنای توافق بر این است که هیچ‌کس نباید به دلیل تفاوت حافظه، عقیده یا سبک زندگی، از حق داشتن آینده محروم شود.

فیبر نوری تا خانه‌ها رفته، اما هنوز به بخش بزرگی از زندگی دیجیتال ایرانی‌ها نرسیده است. بیش از ۱۱ میلیون خانوار تحت پوشش‌اند، اما فقط حدود ۲.۱ میلیون خانوار و کسب‌وکار به شبکه متصل شده‌اند. مسئله فقط توسعه کابل نیست؛ قیمت، کیفیت، رقابت و موانع دسترسی تعیین می‌کنند که فیبر به یک خدمت واقعی تبدیل شود یا صرفاً یک پروژه زیرساختی باقی بماند.