استراتژیست کسب‌وکار و کارشناس پدیده‌های نوظهور اقتصادی

در راستای توسعه برنامه‌های ترویجی و تقویت همکاری‌های تخصصی در زیست‌بوم نوآوری کشور، طی حکمی از سوی اداره‌کل ترویج و توسعه خوشه‌های نوآوری پارک فناوری پردیس، رضا غیابی به عنوان مشاور این اداره‌کل منصوب شد.

اقتصاد ایران در سال‌های اخیر بیش از آنکه با یک وضعیت روشن روبه‌رو باشد، در تعلیق زندگی کرده است؛ تعلیقی میان جنگ و صلح، توافق و شکست، گشایش و انسداد. مذاکرات ایران و آمریکا هر روز با نشانه‌ای از پیشرفت و فردا با علامتی از توقف همراه می‌شود.

اما اشتباه مدیری که اختیار جابه‌جایی هزاران میلیارد تومان منابع، انعقاد قراردادهای بزرگ یا تصمیم‌گیری درباره آینده یک صنعت را دارد، می‌تواند هزینه‌ای به اندازه سال‌ها فرصت از دست‌رفته برای یک کشور ایجاد کند.

این روزها اقتصاد ایران بیش از آنکه از «بحران» آسیب ببیند، از «غیرقابل پیش‌بینی بودن بحران» ضربه می‌خورد؛ وضعیتی که افق تصمیم‌گیری شرکت‌ها را کوتاه کرده و بسیاری از بنگاه‌ها را از توسعه و سرمایه‌گذاری به سمت مدیریت بقا سوق داده است. 

چند سال پیش در یادداشتی درباره «دیرپای‌گرایی» نوشتم که یکی از خطرناک‌ترین روندهای مدیریتی در ایران، کوتاه‌شدن مداوم افق تصمیم‌گیری است. آن زمان این موضوع بیشتر یک نگرانی نظری به نظر می‌رسید؛ اما امروز به نظر می‌رسد به یکی از مهم‌ترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است.

حداقل دستمزد ایران از حدود ۱۶۳ دلار در سال ۱۳۸۵ به حدود ۲۷۵ دلار در سال ۱۳۹۰ می‌رسد؛ سپس در کمتر از یک دهه تا محدوده ۸۵ تا ۱۱۰ دلار سقوط می‌کند و نهایتاً در ۱۴۰۴ به حدود ۱۳۳ دلار بازمی‌گردد.این نوسان شدید فقط یک تغییر اقتصادی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بی‌ثباتی ساختاری اقتصاد ایران است.