اقتصاد ایران در سایه مذاکرات؛ هزینه فرسایشی «میشود و نمیشود»
اقتصاد ایران در سالهای اخیر بیش از آنکه با یک وضعیت روشن روبهرو باشد، در تعلیق زندگی کرده است؛ تعلیقی میان جنگ و صلح، توافق و شکست، گشایش و انسداد. مذاکرات ایران و آمریکا هر روز با نشانهای از پیشرفت و فردا با علامتی از توقف همراه میشود.
وقتی مدیران کوچک پشت صندلیهای بزرگ مینشینند
اما اشتباه مدیری که اختیار جابهجایی هزاران میلیارد تومان منابع، انعقاد قراردادهای بزرگ یا تصمیمگیری درباره آینده یک صنعت را دارد، میتواند هزینهای به اندازه سالها فرصت از دسترفته برای یک کشور ایجاد کند.
اقتصاد بدون آینده؛ کوتاهشدن افق تصمیمگیری چه بلایی بر سر اقتصاد میآورد؟
چند سال پیش در یادداشتی درباره «دیرپایگرایی» نوشتم که یکی از خطرناکترین روندهای مدیریتی در ایران، کوتاهشدن مداوم افق تصمیمگیری است. آن زمان این موضوع بیشتر یک نگرانی نظری به نظر میرسید؛ اما امروز به نظر میرسد به یکی از مهمترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است.
دستمزد، دلار و سرنوشت طبقه کار در ایران
حداقل دستمزد ایران از حدود ۱۶۳ دلار در سال ۱۳۸۵ به حدود ۲۷۵ دلار در سال ۱۳۹۰ میرسد؛ سپس در کمتر از یک دهه تا محدوده ۸۵ تا ۱۱۰ دلار سقوط میکند و نهایتاً در ۱۴۰۴ به حدود ۱۳۳ دلار بازمیگردد.این نوسان شدید فقط یک تغییر اقتصادی نیست؛ بلکه نشانهای از بیثباتی ساختاری اقتصاد ایران است.
آپارتاید دیجیتال؛ وقتی اینترنت از «حق عمومی» به «امتیاز ویژه» تبدیل میشود
تا همین چند سال پیش، وقتی کسی از «آپارتاید دیجیتال» حرف میزد، بسیاری آن را اغراقآمیز میدانستند؛ اصطلاحی احساسی برای توصیف شکاف فناوری میان کشورها یا طبقات اجتماعی. اما ایران امروز، آرامآرام در حال تبدیل این استعاره به یک واقعیت عینی است؛
تسویهحساب با اقتصاد دیجیتال؟
در بحرانها، دولتها معمولاً میان دو وسوسه گرفتار میشوند: حفظ امنیت و حفظ زندگی عادی. در ایران، اینترنت سالهاست که در نقطه برخورد این دو وسوسه ایستاده است.
کسبوکارهای خانوادگی؛ ستون تابآوری اقتصاد ایران در روزهای بحران
اگر قرار است درباره آینده اقتصاد ایران، پیامدهای جنگ، دوره بازسازی، اشتغال و نقش بخش خصوصی حرف بزنیم، باید این بخش را جدیتر از گذشته ببینیم. کسبوکار خانوادگی در ایران فقط یک نوع مالکیت نیست؛ یک سازوکار بقاست.
پول هست، سرمایهگذار نیست.
در ظاهر، همهچیز تناقضآمیز به نظر میرسد. حجم نقدینگی در اقتصاد ایران از مرز ۱۰ هزار هزار میلیارد تومان عبور کرده، پول «در جریان» است. اما همزمان، سرمایهگذاری در بخشهای مولد به شکل محسوسی افت کرده است.
چگونه میتوان موج بیکاری پساجنگ را کنترل کرد؟
جنگ فقط زیرساختها را خراب نمیکند؛ بازار کار را هم از کار میاندازد. بیکاریِ پساجنگ معمولاً با تأخیر میآید و ماندگارتر است. در این یادداشت بررسی کردهایم که چرا موج اصلی بیکاری هنوز در راه است و چطور میشود جلوی آن را گرفت؟
آیا قطع اینترنت، کشور را امنتر میکند؟
آیا قطع اینترنت واقعاً به تحقق این اهداف کمک میکند یا پیامدهایی پیچیدهتر و پرهزینهتر به همراه دارد؟
