وقتی ساختن ارزان شد، انتخاب برنده سختتر شد
هوش مصنوعی هزینه و زمان ساخت محصول اولیه را کاهش داده، اما تشخیص استارتاپهای ماندگار را برای سرمایهگذاران دشوارتر کرده است. در این شرایط، مزیت واقعی در داده اختصاصی، توزیع، حفظ مشتری و سرعت یادگیری تیمها شکل میگیرد.
ایران بدون افق؛ چرا بازگشت به برنامهریزی بلندمدت یک فوریت ملی است
در اقتصاد ایران، «بلندمدت» دیگر نام یک دوره زمانی نیست؛ به واژهای آرمانی تبدیل شده است. در چنین فضایی، برنامهریزی پنجساله حتی پیش از آنکه روی کاغذ بیاید، زیر فشار واقعیتهای پنجروزه فرسوده میشود.
چرا مدیران عامل، مدیران بازاریابی خود را شکست میدهند؟
در بسیاری از جلسات مدیریتی، وقتی صحبت از استخدام مدیر بازاریابی میشود، مدیرعامل جملهای میگوید که در ظاهر کاملاً منطقی به نظر میرسد: «کسی را میخواهیم که فروش را تکان بدهد.»
از مبارزه با «هزار فامیل» تا رؤیای «صد هزار خانواده کارآفرین»
هرگاه سخن از فساد اقتصادی، روابط ناسالم قدرت و اقتصاد غیررقابتی به میان آمده، نام هزار فامیل نیز در کنار آن قرار گرفته است.
پنج راه نجات برای کسبوکارهای کوچک و متوسط در اقتصاد بلاتکلیف ایران
در سالهای اخیر، مدیران کسبوکارهای کوچک و متوسط ایران بیش از آنکه درگیر رقابت با رقبای خود باشند، با متغیری به نام «ابهام» دستوپنجه نرم کردهاند.
اقتصاد ایران در سایه مذاکرات؛ هزینه فرسایشی «میشود و نمیشود»
اقتصاد ایران در سالهای اخیر بیش از آنکه با یک وضعیت روشن روبهرو باشد، در تعلیق زندگی کرده است؛ تعلیقی میان جنگ و صلح، توافق و شکست، گشایش و انسداد. مذاکرات ایران و آمریکا هر روز با نشانهای از پیشرفت و فردا با علامتی از توقف همراه میشود.
وقتی مدیران کوچک پشت صندلیهای بزرگ مینشینند
اما اشتباه مدیری که اختیار جابهجایی هزاران میلیارد تومان منابع، انعقاد قراردادهای بزرگ یا تصمیمگیری درباره آینده یک صنعت را دارد، میتواند هزینهای به اندازه سالها فرصت از دسترفته برای یک کشور ایجاد کند.
اقتصاد بدون آینده؛ کوتاهشدن افق تصمیمگیری چه بلایی بر سر اقتصاد میآورد؟
چند سال پیش در یادداشتی درباره «دیرپایگرایی» نوشتم که یکی از خطرناکترین روندهای مدیریتی در ایران، کوتاهشدن مداوم افق تصمیمگیری است. آن زمان این موضوع بیشتر یک نگرانی نظری به نظر میرسید؛ اما امروز به نظر میرسد به یکی از مهمترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است.
دستمزد، دلار و سرنوشت طبقه کار در ایران
حداقل دستمزد ایران از حدود ۱۶۳ دلار در سال ۱۳۸۵ به حدود ۲۷۵ دلار در سال ۱۳۹۰ میرسد؛ سپس در کمتر از یک دهه تا محدوده ۸۵ تا ۱۱۰ دلار سقوط میکند و نهایتاً در ۱۴۰۴ به حدود ۱۳۳ دلار بازمیگردد.این نوسان شدید فقط یک تغییر اقتصادی نیست؛ بلکه نشانهای از بیثباتی ساختاری اقتصاد ایران است.
آپارتاید دیجیتال؛ وقتی اینترنت از «حق عمومی» به «امتیاز ویژه» تبدیل میشود
تا همین چند سال پیش، وقتی کسی از «آپارتاید دیجیتال» حرف میزد، بسیاری آن را اغراقآمیز میدانستند؛ اصطلاحی احساسی برای توصیف شکاف فناوری میان کشورها یا طبقات اجتماعی. اما ایران امروز، آرامآرام در حال تبدیل این استعاره به یک واقعیت عینی است؛
