هزینه واقعی قطع اینترنت؛ خسارت‌هایی فراتر از کاهش درآمد
مصاحبه با اکوایران درباره هزینه‌های پنهان قطع اینترنت، آسیب به زنجیره ارزش کسب‌وکارهای دیجیتال و راهکارهای عملی کاهش و جبران خسارت‌های اقتصادی آن.
آزمون اعتماد کسب‌وکارهای دیجیتال
امنیت کامل وعده‌ای غیرواقعی است؛ پاسخ‌گویی قابل ارزیابی است. بنگاه مسئول باید بتواند نشان دهد برای پیشگیری چه کرده، چگونه حادثه را تشخیص داده و پس از کشف آن چه اقدامی انجام داده است. اگر صرف وقوع حمله، بدون توجه به رفتار بنگاه، به نشانه قطعی قصور تبدیل شود، انگیزه پنهان‌کاری افزایش می‌یابد. تنظیم‌گری مؤثر باید میان شرکتی که هشدارها را نادیده گرفته یا حادثه را پنهان کرده و شرکتی که صادقانه گزارش داده و برای محدودکردن خسارت اقدام کرده، تفاوت بگذارد.
فیبر تا کوچه آمد؛ چرا به خانه نرسید؟
فیبر نوری تا خانه‌ها رفته، اما هنوز به بخش بزرگی از زندگی دیجیتال ایرانی‌ها نرسیده است. بیش از ۱۱ میلیون خانوار تحت پوشش‌اند، اما فقط حدود ۲.۱ میلیون خانوار و کسب‌وکار به شبکه متصل شده‌اند. مسئله فقط توسعه کابل نیست؛ قیمت، کیفیت، رقابت و موانع دسترسی تعیین می‌کنند که فیبر به یک خدمت واقعی تبدیل شود یا صرفاً یک پروژه زیرساختی باقی بماند.
یک روز بدون خودرو در شهری بدون مترو
دولت از کارکنانش خواسته است یک روز در هفته خودروهای شخصی را کنار بگذارند و برای کاهش مصرف سوخت، از حمل‌ونقل عمومی یا دورکاری استفاده کنند؛ سیاستی که در ظاهر می‌تواند هم‌زمان به کاهش ترافیک و مصرف انرژی کمک کند. اما اجرای این تصمیم با یک پرسش اساسی روبه‌روست: آیا شهر برای چنین تغییری آماده است؟ در تهران، حدود ۱۱۵ محله دسترسی مناسبی به مترو ندارند، شبکه موجود در ساعات اوج با ازدحام و محدودیت ظرفیت مواجه است و هم‌زمان، رایگان‌شدن مترو درآمدی را که می‌توانست بخشی از هزینه توسعه و نگهداری شبکه را پوشش دهد، حذف کرده است. از سوی دیگر، دورکاری نیز بدون سازوکار سنجش عملکرد می‌تواند صرفاً محل انجام کار را تغییر دهد. مسئله بنابراین فقط تغییر رفتار کارکنان نیست؛ بلکه کیفیت و هزینه انتخاب‌های جایگزین است. «یک روز بدون خودرو» اگر قرار است سیاستی پایدار باشد، به یک بسته حمل‌ونقل و مدیریتی نیاز دارد.
۷.۵ همت یارانه برای رساندن سفارش به خانه مردم
هر بار که یک موتورسوار یا وسیله نقلیه حمل کالا با یک پیتزا، چند قلم خواربار یا بسته‌ای از یک فروشگاه اینترنتی راهی خانه مشتری می‌شود، در ظاهر چهار طرف در معامله حضور دارند: مشتری، فروشنده، راننده و پلتفرم. اما بخشی از هزینه این معامله را طرف پنجمی پرداخت می‌کند که حتی ممکن است هیچ نقشی در آن نداشته باشد: عموم مردم.
۲۷ تنظیم‌گر برای یک بازار؛ چگونه مقررات، رقابت را حذف می‌کند؟
۲۷ تنظیم‌گر برای یک بازار؛ آیا نظارت بیشتر لزوماً به معنای بازار امن‌تر است؟ بازار طلای آنلاین برای جلب اعتماد مردم به نظارت دقیق بر پشتوانه طلا، تفکیک دارایی مشتری، شفافیت معاملات و امکان تحویل نیاز دارد؛ اما تکثیر نهادهای ناظر می‌تواند از نقطه‌ای به بعد، خود به مانعی برای رقابت و نوآوری تبدیل شود. فعالان این بازار می‌گویند بیش از ۲۷ نهاد با فعالیت آنها سروکار دارند؛ عددی که البته فهرست رسمی و مستقلی برای تأیید آن منتشر نشده و باید آن را برآورد فعالان دانست. مسئله اما فراتر از این عدد است: وقتی یک کسب‌وکار برای دریافت مجوز، گزارش‌دهی و پاسخ‌گویی با چندین دستگاه و مقررات هم‌پوشان مواجه می‌شود، هزینه ورود افزایش می‌یابد و مزیت به سمت شرکت‌های بزرگ‌تر حرکت می‌کند. پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان میان حفاظت از دارایی مردم و حفظ رقابت تعادل برقرار کرد؛ به‌گونه‌ای که تنظیم‌گری، به جای کنترل مدل کسب‌وکار، بر کنترل ریسک‌های واقعی متمرکز شود.
فاصله ۲۰۰ برابری ایران و عربستان در خلق ارزش استارتاپی
دبیر محتوا و عضو شورای سیاست‌گذاری اینوتکس با اشاره به رشد ۵۴.۴ درصدی اکوسیستم استارتاپی ایران گفت: با وجود این رشد رتبه ایران در جهان تغییر نکرده و مسئله اصلی اکوسیستم مقیاس‌پذیری، سرعت رشد و خلق ارزش اقتصادی است.
هوش مصنوعی با نمایش ساخته نمی‌شود
هوش مصنوعی برای ایران بیش از آنکه به سند، همایش یا رونمایی تازه نیاز داشته باشد، به یک مسئله قدیمی اقتصاد پاسخ می‌دهد: چگونه می‌توان فناوری را به بهره‌وری تبدیل کرد؟ برآوردهای ارائه‌شده در نشست کمیسیون تحول، نوآوری و بهره‌وری اتاق بازرگانی تهران نشان می‌دهد بازار هوش مصنوعی ایران در پایان سال ۱۴۰۳ حدود ۵.۵ هزار میلیارد تومان بوده و مجموع سرمایه‌گذاری ده ساله این حوزه به حدود ۸۲ میلیون دلار رسیده است؛ ارقامی که در کنار تمرکز نیروی انسانی در تهران و مهاجرت متخصصان، از شکاف میان جاه‌طلبی‌های فناورانه و ظرفیت واقعی اقتصاد حکایت دارد. مسئله ایران صرفاً کمبود مدل، پردازنده یا نیروی متخصص نیست؛ زیرساخت ارتباطی ناپایدار، دسترسی محدود به داده و توان پردازشی پراکنده نیز مانع عبور از مرحله آزمایش شده‌اند. در چنین شرایطی، هدف اصلی نباید ساخت نسخه داخلی همه فناوری‌های جهانی باشد، بلکه باید استفاده از هوش مصنوعی برای کاهش هزینه، افزایش کیفیت و حل مسائل واقعی در کارخانه، بانک، شرکت و دولت باشد.
وقتی صرافی با پول مشتری زمین می‌خرد، دیگر صرافی نیست
روایت یک خطای ساده اما پرهزینه: چرا تبدیل دارایی‌های کوتاه‌مدت مشتریان به سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت می‌تواند یک سکوی رمزارزی را به «بانکی بدون مجوز» تبدیل کند؟
«مدرسه‌ای به نام بحران»؛ روایت رضا غیابی از پنج آموخته برای روزهای دشوار کسب‌وکار
رضا غیابی در چهل‌ونهمین همایش فصلی MITM، طی سخنرانی «مدرسه‌ای به نام بحران» پنج آموخته کاربردی برای مدیریت کسب‌وکار در روزهای دشوار را مرور کرد.
