گفتوگوی رضا غیابی با پادکست «مسئله»: از استراتژی در دوران نااطمینانی تا آینده کار در عصر هوش مصنوعی
این گفتوگو به بررسی یکی از مهمترین پرسشهای امروز مدیران، کارآفرینان و فعالان کسبوکار میپردازد: در جهانی که همزمان با جنگ، نااطمینانیهای اقتصادی و تحولات شتابان هوش مصنوعی مواجه است، چگونه میتوان همچنان استراتژیک فکر کرد، تصمیم گرفت و مسیر ساختن را ادامه داد؟
از مبارزه با «هزار فامیل» تا رؤیای «صد هزار خانواده کارآفرین»
هرگاه سخن از فساد اقتصادی، روابط ناسالم قدرت و اقتصاد غیررقابتی به میان آمده، نام هزار فامیل نیز در کنار آن قرار گرفته است.
پنج راه نجات برای کسبوکارهای کوچک و متوسط در اقتصاد بلاتکلیف ایران
در سالهای اخیر، مدیران کسبوکارهای کوچک و متوسط ایران بیش از آنکه درگیر رقابت با رقبای خود باشند، با متغیری به نام «ابهام» دستوپنجه نرم کردهاند.
انتصاب رضا غیابی به عنوان مشاور توسعه نوآوری پارک فناوری پردیس
در راستای توسعه برنامههای ترویجی و تقویت همکاریهای تخصصی در زیستبوم نوآوری کشور، طی حکمی از سوی ادارهکل ترویج و توسعه خوشههای نوآوری پارک فناوری پردیس، رضا غیابی به عنوان مشاور این ادارهکل منصوب شد.
وقتی مدیران کوچک پشت صندلیهای بزرگ مینشینند
اما اشتباه مدیری که اختیار جابهجایی هزاران میلیارد تومان منابع، انعقاد قراردادهای بزرگ یا تصمیمگیری درباره آینده یک صنعت را دارد، میتواند هزینهای به اندازه سالها فرصت از دسترفته برای یک کشور ایجاد کند.
مالیات پنهانی که موتور رشد شرکتها را خاموش میکند
این روزها اقتصاد ایران بیش از آنکه از «بحران» آسیب ببیند، از «غیرقابل پیشبینی بودن بحران» ضربه میخورد؛ وضعیتی که افق تصمیمگیری شرکتها را کوتاه کرده و بسیاری از بنگاهها را از توسعه و سرمایهگذاری به سمت مدیریت بقا سوق داده است.
اقتصاد بدون آینده؛ کوتاهشدن افق تصمیمگیری چه بلایی بر سر اقتصاد میآورد؟
چند سال پیش در یادداشتی درباره «دیرپایگرایی» نوشتم که یکی از خطرناکترین روندهای مدیریتی در ایران، کوتاهشدن مداوم افق تصمیمگیری است. آن زمان این موضوع بیشتر یک نگرانی نظری به نظر میرسید؛ اما امروز به نظر میرسد به یکی از مهمترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است.
تسویهحساب با اقتصاد دیجیتال؟
در بحرانها، دولتها معمولاً میان دو وسوسه گرفتار میشوند: حفظ امنیت و حفظ زندگی عادی. در ایران، اینترنت سالهاست که در نقطه برخورد این دو وسوسه ایستاده است.
کسبوکارهای خانوادگی؛ ستون تابآوری اقتصاد ایران در روزهای بحران
اگر قرار است درباره آینده اقتصاد ایران، پیامدهای جنگ، دوره بازسازی، اشتغال و نقش بخش خصوصی حرف بزنیم، باید این بخش را جدیتر از گذشته ببینیم. کسبوکار خانوادگی در ایران فقط یک نوع مالکیت نیست؛ یک سازوکار بقاست.
پول هست، سرمایهگذار نیست.
در ظاهر، همهچیز تناقضآمیز به نظر میرسد. حجم نقدینگی در اقتصاد ایران از مرز ۱۰ هزار هزار میلیارد تومان عبور کرده، پول «در جریان» است. اما همزمان، سرمایهگذاری در بخشهای مولد به شکل محسوسی افت کرده است.
