مالیات پنهانی که موتور رشد شرکت‌ها را خاموش می‌کند

این روزها اقتصاد ایران بیش از آنکه از «بحران» آسیب ببیند، از «غیرقابل پیش‌بینی بودن بحران» ضربه می‌خورد؛ وضعیتی که افق تصمیم‌گیری شرکت‌ها را کوتاه کرده و بسیاری از بنگاه‌ها را از توسعه و سرمایه‌گذاری به سمت مدیریت بقا سوق داده است. 

اقتصاد بدون آینده؛ کوتاه‌شدن افق تصمیم‌گیری چه بلایی بر سر اقتصاد می‌آورد؟

اقتصاد بدون آینده؛ کوتاه‌شدن افق تصمیم‌گیری چه بلایی بر سر اقتصاد می‌آورد؟

چند سال پیش در یادداشتی درباره «دیرپای‌گرایی» نوشتم که یکی از خطرناک‌ترین روندهای مدیریتی در ایران، کوتاه‌شدن مداوم افق تصمیم‌گیری است. آن زمان این موضوع بیشتر یک نگرانی نظری به نظر می‌رسید؛ اما امروز به نظر می‌رسد به یکی از مهم‌ترین مسائل اقتصاد ایران تبدیل شده است.

آپارتاید دیجیتال؛ وقتی اینترنت از «حق عمومی» به «امتیاز ویژه» تبدیل می‌شود

آپارتاید دیجیتال؛ وقتی اینترنت از «حق عمومی» به «امتیاز ویژه» تبدیل می‌شود

تا همین چند سال پیش، وقتی کسی از «آپارتاید دیجیتال» حرف می‌زد، بسیاری آن را اغراق‌آمیز می‌دانستند؛ اصطلاحی احساسی برای توصیف شکاف فناوری میان کشورها یا طبقات اجتماعی. اما ایران امروز، آرام‌آرام در حال تبدیل این استعاره به یک واقعیت عینی است؛

تسویه‌حساب با اقتصاد دیجیتال؟

تسویه‌حساب با اقتصاد دیجیتال؟

در بحران‌ها، دولت‌ها معمولاً میان دو وسوسه گرفتار می‌شوند: حفظ امنیت و حفظ زندگی عادی. در ایران، اینترنت سال‌هاست که در نقطه برخورد این دو وسوسه ایستاده است.

کسب‌وکارهای خانوادگی؛ ستون تاب‌آوری اقتصاد ایران در روزهای بحران 

اگر قرار است درباره آینده اقتصاد ایران، پیامدهای جنگ، دوره بازسازی، اشتغال و نقش بخش خصوصی حرف بزنیم، باید این بخش را جدی‌تر از گذشته ببینیم. کسب‌وکار خانوادگی در ایران فقط یک نوع مالکیت نیست؛ یک سازوکار بقاست. 

پول هست، سرمایه‌گذار نیست.

در ظاهر، همه‌چیز تناقض‌آمیز به نظر می‌رسد. حجم نقدینگی در اقتصاد ایران از مرز ۱۰ هزار هزار میلیارد تومان عبور کرده، پول «در جریان» است. اما همزمان، سرمایه‌گذاری در بخش‌های مولد به شکل محسوسی افت کرده است.

وقتی جنگ را با «داده» می‌خوانیم 

در بسیاری از بحران‌های تاریخی، روایت‌ها جلوتر از واقعیت حرکت می‌کردند؛ تحلیل‌ها شکل می‌گرفتند و سپس داده‌ها برای تأیید یا رد آن‌ها می‌آمدند.